Lolo Talying's Girl

Lindol, Kayabangan at mga Problema ng Bansa

2011-04-08T04:10:00.000-07:00

Lindol

Halos 12 midnight na nang mag-channel-surfing ako.Napatigil ako sa CNN dahil ang balita ay tungkol sa isa na namang malakas na lindol sa Japan. Agad akong nag-alala at nalungkot dahil hindi pa nakaka-recover ang mga tao sa takot at pighating dulot ng trahedya ng lindol at tsunami noong Marso ay narito na naman ang isa pang lindol. Isa pa, meron akong mga kaibigan at naging kaklase doon, tsaka doon din nakatira ang aking mentor na si Mr. Saito. Patuloy akong umaasa at nagdarasal na makayanan nila ang mga karanasang ito.

Kayabangan

I caught the early evening news of ABS-CBN - TV Patrol. Ang naabutan ko ay ang kasong tax evasion laban kay Mikee Arroyo at kanyang asawa. There was an interview of the president answering the issue and I thought he sounded not confident, but arrogant in the interview. Baka iniisip ng mga nakapaligid sa kanya na by answering questions like that ang nagiging dating nya sa tao ay matapang sya, maling-mali. Sana pinipili nila ang mga isyung sinasagot nya. Pakiramdam ko, yung mga importanteng isyu, di nya masagot at yung mga isyung di naman masyadong apektado ang karamihan ng mamamayan ang sya nyang inaasikaso. Samantalang si VP Binay, andun agad sa burol ni Sally Ordinario, si PNoy, pagdi-date ng iba't ibang babae ang inaasikaso. Hay, ang yabang na, ang tamad pa ng pangulo natin. Kawawa naman ang Pinas.

Mga Problema ng Bansa

Ang problema ng bansa, ang mga nasa posisyon, si marunong mamuno, naliligaw sa pagdadala sa atin sa sinasabi niyang matuwid na daan. Kakalungkot.

Matuwid na Daan o Malubak na Daan?

2011-04-07T02:24:00.000-07:00

Bilang mamayan ng bansang ito, hindi masasabing hindi ko siya binigyan ng pagkakatong patunayan ang magagawa nya para sa bansa. In fact, kahit hindi nanalo ang ibinoto ko, naging hopeful ako dahil maraming naniniwala sa kanya at iniisip ko, siguro naman hindi nya bibiguin ang mga taong ito...Pero almost 10 months into the presidency, I am getting quite frustrated on this PNoy government. Parang nasa presidency lamang sya to get back at the people na hindi nila kasundo. Hindi ko sya nakikitang hands-on na tumitingin at sumasagot sa mga problema ng bansa. Ang daming mishandling, ang daming miscommunication, sa ngayon, I am not seeing the teamwork in his government...Mas nagiging maniningning tuloy ngayon ang Vice President. Parang mas sya ang matatakbuhan ng mamamayan. Ang dami pating mga remarks ni PNoy na medyo lumalabas ang pagiging aristocrat nya. Hindi nya alam, at hinding hindi nya malalaman ang problema ng pangkaraniwang tao hindi dahil mayaman sya kundi nararamdaman ko na hindi naman talaga siya sensistive sa mga pangangailangan ng mga Pilipino...Kaya nga dapat tayong mga Pinoy ay matuto na. Hindi tayo dapat padala sa kasikatan o sa kayamanan o sa impluwensya ng mga taong ito. Maaring hindi nga sya nangungurakot pero hindi rin naman sya gumagawa ng paraan upang umasenso tayo. Sabagay malayo pa ang pagtatapos ng term nya, may panahon pa para baguhin yung kawalan ng ginagawa ng kanyang pamahalaan. Mahirap yatang pumunta sa daang matuwid kung wala tayong gagawin at hahayaan na lang natin na yung mga nasa paligid natin ay gumawa ng sunud sunod na kapalpakan. Sana huwag nyang hayaang tuluyan tayong mawalan ng pag-asa.

My Inspiration, my Mom

2011-04-05T02:37:00.000-07:00

Sometimes I feel like there’s a tiny bit of inspiration coming out of me but I know that deep down in my heart there’s still this flame burning for this vocation I chose. There’s never a day that I feel like this is work. I have found my task in this world and this is it. It’s just that, the past weeks and months, I haven’t been the same. I have physically lost an inspiration but she is with me everyday and every minute of my life, moreso now than I ever did when she was alive. So much of me is her. She lives in me. Our love transcends time for I know that I will love her for as long as I live and her love for me is enough to last me a lifetime.

All I can do for her now is to pray for her everyday. I vow never to break this promise of prayers and I hope that in heaven she hears me.

Preparing for LET

2010-10-03T04:44:00.000-07:00

I have just finished my final exams in the last subject I have for the PTC course at UP Open University. If I pass the subject, I can already take the LET by April...I am starting to prepare the documents for that. Pero matagal palang kumuha ngayon ng TOR...Limot ko na kung saan ang Admin Office sa UPLB, baka kasi inilipat na.

I am excited to take the LET pero scared din dahil syempre nakakatakot.

I also just received my admission pack from MAEd-LLE. I will be continuing studies at UPOU maybe in the next 2 or 3 years...

Doing Everything and Anything for Mom

2010-10-03T04:40:00.000-07:00

Last Friday, napansin ko, mahina na naman si mommy. Hindi na siya makatayo at pag nakasandal siya sa isang side, hindi na sya makakapihit sa kabilang side. Di rin sya gaanong makakain at tamad makipag-usap...Alam mo kasi kapag okay sya eh kasi makulit sya...Anyway, I called up Dr. Raymundo to ask what we can do, may mga ipinabili sya sa aking mga vitamins at binili ko agad...Talagang ang hirap hindi lang sa kalooban kung hindi pati na rin sa bulsa...Napag-usapan nga namin ni Ate Yet, minsan parang ang selfish namin cause we want them to always be around kahit akikita mong parang hirap na hirap na sya...Pero lagi ko namang pinagdadasal na yung best para sa kanya ang mangyari pero kung tatanungin ako ng Diyos, syempre mas gusto ko kasama ko sya, kumpleto kami habang nararanasan yung better days ng aming mga buhay, kasi syempre kulang kung wala ang isa.

Worried Pa Rin

2010-09-18T22:50:00.000-07:00

Two days ago, nakalabas na si mommy sa hospital. Buti na lang pumunta sina Ate Yeyet. Hindi ko na kailngang mag-arkila pa ng sasakyan para makauwi kami...Kaya lang ngayon, masama pa rin ang pakiramdam ni mommy, syempre pag ganitong di sya okay, di rin ako okay. Syempre nagwoworry ako sa kanya...Pag tinitingnan ko sya, nakakadurog ng puso...Di ko alam kung ano pang pwede kong gawin para maging okay lang ang pakiramdam nya...Eh nitong mga huling araw medyo disappointed ako kasi yung mga taong akala ko maasahan ko, wala naman doon...Iniisip ko, kung di kaya ako manlibre, pupunta kaya sila para dalawin si mommy sa hospital...Wala akong pwedeng asahan kundi kaming 3 lang talaga. Ang constant na mukhang nakikita ko sa hirap at ginhawa yung mukha ng parents ko...Syempre salamat kay Ate Yet. Muntik na kong maiyak nung tinanong nya ako kung okay lang ako. Kasi wala naman talaga akong pambayad...Pera ng school ang ginastos ko para kay mommy...alam ko namang maiintidihan ako ng mga kasama ko... Anyway, lagi kong sinasabi sa mga dasal ko sana pag bumuti ang buhay namin, kumpleto kami. Gusto ko maranasan namin ng sama-sama yung better days...pero may mga times din sabi ko sa Diyos bahala na siya kung anong best para sa aming lahat lalo na kay mommy...Hindi pa man, alam kong mag-iiba ang buhay ko pag nawala siya...Noon ngang nasa hospital sila at ako lang ang tao sa bahay, grabe ang lungkot...di ako makatulog nang tuluy-tuloy...pero sabi nga ng marami, lahat naman tayo papunta doon...Natuwa nga ako sa sabi ni Tricia, sabi nya sana nandun sya pag time ng parents nya, ayaw nya raw maunang mamatay sa parents nya kasi para maipalibing nya nang maayos...

Ang dami kong narealize nung nasa hospital sila...na walang titingin talaga sa akin kaya I really should take care of myself...Yung kuya ko ni hindi ako sinisilip dito kung kumain na ko o kung okay ako...Nag-iba na siya. Si Ate Car, kung di ko pa i-text wala yatang balak pumunta sa hospital...Minsan natatapos ang maghapon na di ako kumakain at walang nakakaalam kung hindi ako...Minsan naiisip ko kawawa ako... Ngayon ko naiisip yung lagi nilang sinasabi na mag-asawa ako kasi wala nga namang titingin sa kin pagtanda ko...Dinarasal ko kung mangyaring nag-iisa nga ako sa buhay sana mabilis yung death...Ayokong maging pahirap sa iba...Sabi ni daddy mag-ipon daw ako ng pera pero paano naman ako makakaipon?

Di naman ako nagrereklamo, ganun yata talaga ang takbo ng buhay ko, may ibang parte naman na okay, masaya, fulfilling gaya ng school...pero sana mahaba-haba pang panahon kasama si mommy. sana mag-kay na ang pakiramdam nya kasi pag ok sya, ok ako...

Basta, ang hirap mag-worry...Sorry kay Mama Mary di ako nakapagdasal kagabi...maaga akong inantok...Bawi ako...

Hay...

Worries

2010-09-13T13:35:00.000-07:00

Yesterday, we brought mom to the hospital, she wasn;t feeling well...napansin ko na nga nung umaga na hindi pa sya bumabangon...kalimitan kasi, sabay kaming gumigising. Hinayaan ko lang na matulog sya kasi alam kong kailangan nya ang pahinga...pero sa totoo lang walang laman ang isip ko the past few days kung hindi ang kalagayan nya...She was not feeling well ilang araw na ang nakakalipas eh, hirap din syang kumilos...Around 9:30, we brought her to SPC-MC. The hospital was full ang daming tao sa ER, di din nila ma-admit dahil walang available na kwarto. Ang tagal namin doon. Pareho kami ni daddy na hindi makakain. Medyo conscious pa si mommy noon pero parang groggy. Di ko matagalan na makita sya sa ganoong kalagayan...Nakakadurog ng puso lalo na pag naalala ko yung mommy ko noong kalakasan nya. Walang dull moment sa kanya eh. Kahit sa mga problema, may sense of humor sya...Before ako sumaglit sa Chow King para bumili ng siopao pang-lunch, bumulong ako sa kanya, sinabi kong i love you sa tenga nya, at tumingin sya sa kin at sinabi rin nyang i love you. Tapos tuloy na ulit sa pagtulog...Siguro mag 1PM na rin when we finally got a room. Sa ward na panglimahan kami napalagay. Maayos naman dahil aircon pero walang pwedeng matulugan ang bantay kung hindi sa silya...

Hindi ko pala dapat ikatuwa na maghapong tulog si mommy. Sabi ni doc may dahilan daw kung bakit ganon. Isang health condition daw yun. Di raw normal na maghapong tulog. May mga binigay na gamot at sabi ni doc, sana raw ang magising sa gamot na yon. Pero maganda naman daw ang vital signs nya...pero di ka pa rin mapanatag dahil umalis akong tulog pa rin sya...Ewan ko ba, mixed feelings eh, pag nakikita ko syang ganon, masakit sa dibdib. Gusto kong nandyan sya pero ayoko rin namang nakikitang hirap na hirap sya..Straining din sa pamilya...sukat ng patience, understanding and love, pakiramdam ko sa mga karanasan namin with Parkinsons parang ang tigas na ng kalooban ko.

Everyday's Battle with Parkinsons

2010-09-11T01:17:00.000-07:00

Everyday, I watch my mother battle it out with Parkinsons. Araw araw naming nakikita yung unti-unting pagdeteriorate ng isip at katawan nya. Masakit makita, mahirap makita...pakiramdam ko tumitigas ang puso ko kasi ang daming emosyong pinipigil.

Si Pops sa Mata ng Isang Nameless Fan

2010-09-09T18:58:00.000-07:00

Noong high school ako, naging die hard fan din ako nina Pops and Martin noong may Penthouse Live!. Yun yong mga times na pag natulog ka beyond 9:00 pm puyat ka na...Eh dati ang negosyo ng magulang ko ay nagdedeliver ng Coca-cola mula Los Baños hanggang sa Pila o Sta. Cruz...Kaya noon lahat ng mga posters nina Pops at Martin sa Coke, meron ako. Ang ginawa ko, pinost ko yung mga posters at magazine covers sa isang side ng kwarto...Lahat ng classmates ko sa highschool alam yung pagka fan ko kaya pag nakakita sila ng magazine, dyaryo o songhits na may pictures nila, they would buy them for me...bunso kasi ang tingin nila sa akin sa klase cause I was always the youngest (and the shortest hehehe)...

Mahirap din naman ang maging fan, marami ring heartaches... kapag may di magandang tsismis about them syempre you share in the hurt...Syempre yung pinakamalaking blow ay nung nagkakaroon na ng tsismis tungkol sa marriage nila...Noong una, they were denying it pero syempre action spoke louder than words...totoong totoo yon sa case nila kasi pag fan ka nababasa mo kahit paano ang kilos nila, na kahit na sabi nila hindi yon totoo, alam mong parang may problema...and when the issue finally blew up, malungkot talaga, nagdadasal siguro lahat ng fans na sana may paraan pa para masagip yung pamilya...May panahong nagtampo ka sa kanila dahil sa pangyayari, lalo na kay Martin siguro, pero habang tumatagal syempre naiintindihan mo yung situation nila... sila bilang mga idolo, at ako bilang fan medyo nanahimik, pero hindi naman nawawala yung interes at paghanga sa kanila...sa isang weird na paraan para bang konektado ka sa kanila kahit alam mong one way lang yon dahil hindi naman nila ako kilala...isa lang akong nameless fan sa buhay nila...pero may mga natutunan naman na aral mula sa buhay nila...in the end, ang pwede kong ma-conclude, silang dalawa naman ay mabubuting tao at nasa isa silang unique na posisyon na makainfluence at makainspire ng mga tao...

Bigla akong nagbalik tanaw sa mga panahong iyon habang nagbabasa ng mga balita sa internet...nang mapadpad sa entertainment section at mabasa ko ang mga pangalang namamayagpag sa larangan ng pag-hohost, naisip ko, bakit kaya si Pops ay di pa ulit nabibigyan ng pagkakataon samantalang siya yung talagang may talento para dito...di ko alam ang loob ng showbiz, nanonood lang ako mula sa comforts ng aking bahay, siguro nasa hussle din ng manager, siguro nasa artist din, puro hula ang sagot sa aking tanong...baka naman ayaw na ni Pops ng limelight, baka gusto na nya sa sidelight, di ko rin alam, clueless ako...Siguro namimiss ko lang sya...pakiramdam ko kapag napag-uusapan sya sa ibang mga talk shows, kahit sa blind item lang, di sya nabibigyan ng angkop napagrespeto samantalang minsan sa mundo ng showbiz ay sya ang syang naging pinakasikat, hottest property kung baga...

Bilang isang fan, noon at ngayon, ako'y umaasa na isang araw pagbukas ko ng tv andon ulit sya at ginagawa ang isang bagay na pinakamagaling sya.

Pag Okay si Mommy Okay din Ako

2010-09-09T00:03:00.000-07:00

Mula kahapon medyo masama ang pakiramdam ni mommy. Di ako makatulog, kabado na naman ako. Syempre kahit mahirap yung kalagayan nya now, iba pa rin yung alam mong nandyan sya kasi yung mere presence nya inspirasyon para ipagpatuloy yung dapat gawin. Nagdadasal ako gabi-gabi na sana pag dumating yung tinatawag kong "better days" kumpleto kami at sabay sabay naming nararanasan yung bahaging yon ng buhay namin...Not to say that there weren't better days...Meron naman. Noong maluwag kami, noong una kaming magkatrabaho ni kuya, di naging problema ang kahit ano. Ngayon nga lang talagang takbo ng buhay ang maging sickly lalo na pag nagkaka edad...Mom hardly reacts to anything we say. Ganun daw talaga ang Parkinson's eh, delayed reaction...mahina sya lately...nakakatakot kasi sabi nga nila pag Parkinson's you expect the worse...hindi bumubuti ang kalagayan, they experience the opposite...Last night nga, di na nya nakilala si daddy...tingin ko rin medyo payat na sya...Pag iisipin ko, bahala na talaga ang Diyos, sya ang nakakaalam ng best para sa atin...sana kahit ganito na ang kalagayan ni mommy alam nyang ginagawa namin ang lahat dahil mahal sya.

Sandra Bullock Wins Her First Oscar Best Actress

2010-03-08T04:51:00.000-08:00

I am one of the millions glued to their tv sets this morning to watch the live telecast of The Academy Awards. I particularly have taken interest on the race for Best Actress, Best Director and Best Picture Categories.

I am always amazed to watch awards nights such as this because most (if not all) nominated celebrities are present. They are all well-dressed and are ready to listen and watch what is happening. Their speeches are also very heartfelt despite the nervousness and suprise maybe.

I am also happy at the way the stage is prepared even the numbers that they choose to show. Even the selection of host is something to be admired.

I hope we can take our cue from these spectacular awards nights in that part of the world.

Anyway, I am happy Sandra Bullock won. Aside from being my favorite actress, I think the movie "The Blind Side" was good. I watched it about four times already and I have never gotten tired of it yet. It is really very refreshing to see her in a role like this.

I wish another favorite artist of mine here in the Philippines, Regine Velasquez, can also take a risk one day in a different role.

A Bad Day

2010-02-16T02:52:00.000-08:00

Some days are good. Some days are not so good and there are days, like today, that is bad...Siguro kung meron akong malaking mistake na nagawa in my life ay ang magkaroon ng Citibank Credit Card...Siguro for 10 years or more, nalulong ako sa paggamit nito at talaga namang maghihirap ka pala kapag meron kang ganito kasi para kang ipiniprito sa sarili mong mantika...pag tinuos mo ang naibayad mo, kung tutuusin lampas pa sa talagang naging utang mo dahil sa laki ng interes...Ako naman, di ko ugali ang di magbayad ng utang pero since mom got sick, talagang nahirapan akong i-prioritize ito...Merong mga taong kahit may pera, ayaw magbayad ng utang pero ako naman, kaya nadedelay ay dahil may mga dapat unahin na mas mahalaga...Siguro hindi naman mamamatay ang mga tao sa Citibank kung sa araw ng sweldo ako magbayad, ang nanay ko, mamatay kapag walang gamot...Yun lang yun eh...Ang nakakainis, di pa tapos ang buwan, naniningil na sila, gusto pa nila bibigyan mo sila ng petsa...Eh if they mess up with me now, sa estado ng buhay ko na maraming responsibilidad, I easily flare up...

A Day with Maria, Cooky and Bing

2010-02-16T02:40:00.000-08:00

Today, what could be a sad reunion with my college friends, turned out to be an unforgettable one. It was afterall, the wake of Cooky's mother who died Monday morning. She was 84 (I think).

Maria and I saw each other for over 15 years. We have never spoken to each other on the phone since we went to follow each other's destinies... until only recently when we started chatting and emailing. And so it is but understable for me to get excited to see her again...Medyo takot din ako kasi what if wala naming common ground? what if wala na kaming pwedeng pag-usapan. Ang kalaban namin ay ang mahabang panahon ng pagkakalayo...pero noong nagkita kami, nawala na ang takot at excitement at saya na lamang ang natira...Syempre masaya ako kasi she took the time to see my parents again. Ipinakita ko rin sa kanya ang mga classrooms at ang mga bata sa SALC...

Tapos diretso kami sa pagpunta kina Cooky. Pareho naming hindi alam kung saan ang eksaktong lugar pero okay lang. Masarap ang aming kwentuhan...catching up sa mahabang panahon nang hindi namin pagkikita....Ang bilis ng biyahe!...Before we knew it nasa Sta. Cruz na kami. Sakay agad kami ng tricycle, ilang minuto lang andun na kami sa tapat ng bahay nina Cooky.

When we arrived, andun ang mga taga-Senate na kasamahan ni Cooky. Maria and I sat at the othere end of the house patuloy pa rin ang kwentuhan tungkol sa buhay buhay...Masarap makakausap nang halos pareho kayo ng paniniwala sa buhay...

When Cooky's senate buddies left, kami naman ang hinarap niya. Ang sarap niyang panooring magkwento ng mga nakakatuwa niyang experience bilang EA ni Manny Villar. Kaya nga ba yung dapat eh malungkot na moment ay naging masayang pagbabalik tanaw at pagka-catch up sa mga sandaling hindi kami magkakasama,..Plano namin ni Maria, we'll just stay there for a few minutes only to find ourselves chatting away the day....

Tinawagan na rin ni Cooky si Bing na sa Sta. Cruz na rin pala nakatira with her husband and her baby. It took a while before she came...Nagulat kami kasi ang taba nya ngayon...

Minsan I just wanna be silent and listen to their stories. Ang sarap kasi nilang panoorin habang kinukwento ang mga masasayang pangyayari sa kanilang buhay. Ang saya saya ko para sa mga magaganda nilang experience and I know that they are equally happy with my happiness...

Si Maria ay nakapunta na sa ibat ibang bahagi ng mundo. Nagpakadalubhasa sa Anthropology sa America at doon na rin nagtrabaho sa mahabang panahon...Nakakaproud ang mga achievements niya. Ganundin si Cooky. Natutuwa ako sa high profile na buhay nya ngayon...She's rubbing elbows with the rich, famous politicians pero ang maganda nun eh ganun pa rin sya...Syempre happy din ako kay Bing. She has a cute little baby boy now na siya nyang pinagkakaabalahan.

American Idol Season 9

2010-01-15T18:06:00.000-08:00

I love American Idol. I caught the show on its 3rd season, the one when Fantasia Barrino won. Since then, I never missed any of the episodes in any of the succeeding seasons. I particularly loved season 4, when Carrie and Bo battled it out at the finals...

Anyway, a lot of changes have happened since I started following the show. Last year, they added Kara Dioguardi as one of the judges. This year, Paula Abdul is out and Ellen Degeneres is in. Can't wait to see what the addition of one of my favorite hosts will bring into the show, how she would blend with the other judges...

I watched the first episode last Wednesday. It was only an hour and a half long. I thought it lacked a little bit of energy...Victoria Beckham commented mostly on the looks of the contestants. She didn't have any chemistry with the rest of the judges...The show picked up on its second day with Mary J. Blige sitting as one of the judges...It was nice to see her break into laughter every once in awhile...I loved country girl Vanessa from Vonore, TN. Will see how she measures up with the rest at Hollywood week.

So far, there had been two Idols here in the Philippines. One was Philippinne Idol on Channel 5 and Pinoy Idol on Channel 7 (or was it the other way around?). Both shows, I would say, did not click with the viewers. I don't think the voting will work well here in the Philippines especially because it is extended voting here where only the moneyed would surely win....Voting is also not based on performance because you vote even if the contestants have not performed yet...There is also another format where there are permanent judges sitting...The judges could not help but be attached to the contestants that their judgement gets a little bit affected...they get sympathetic when the contestants come from impoverished backgrounds, etc...

I'm sure that we can also come up with well-produced, well-executed shows like Amercian Idol but I can't understand why we just can't seem to take our cue from these shows...

A Mountain Now, A Grain of Sand Tomorrow: We Need Investors

2010-01-08T05:01:00.000-08:00

Magte-10 years na ang aming paaralan - San Agustin Learning Center. 6 kaming magkakaibigan na nagsimula nito noong 2001. Wala kaming masyadong pera sa bulsa ang meron lang kami ay ang kagustuhang makapagbigay ng pinakamagandang kalidad ng edukasyon dito sa aming bayan ng Bay sa Laguna...Tuwing sweldo ay nagbibigay ang bawat isa upang mapatakbo ang paaralan - mabayaran ang bills na dapat bayaran lalo na ang sweldo ng aming mga guro...Mahirap pero masarap sa pakiramdam kapag alam mong hindi kulang sa "BEST" ang iyong naibigay...Katunayan pagkatapos lamang ng isang taon, naging triple kaagad ang dami ng aming mga mag-aaral...Mga magulang ng mga bata na mismo ang tumulong sa aming maghikayat ng mga kapwa magulang...palagi naroroon ang kagustuhan naming hindi mapahiya sa kanila na lubos na nagtitiwala sa aming serbisyo, sa aming kakayahan.

Halos 10 taon na ang nakalipas. Mayroon kaming 66 mag-aaral sa ngayon ngunit ang apoy sa aming puso ay patuloy nan nagliliyab...Walang araw na hindi namin inisip kung paano pa mapapaganda ang sebisyong aming ibinibigay sa mga bata.

Ngayong susunod na school year, gusto na naming maisakatuparan ang aming planong makapagpatayo ng bagong building para sa aming mga mag-aaral subalit sadyang kulang sa pondo...Sa ngayon parang kasing taas ng bundok ang dapat na akyatin namin pero kami'y tiwala na sa tamang panahon ay magagawa namin ang planong ito...Big break lang sana ang aming hinihiling....Kulang kasi kami sa puhunan sa dahilang ang aming puhunan ay nanggagaling lamang sa pangkaraniwang sweldo ng mga pangkaraniwang empleyado ng kumpanya.

Sana may magtiwala sa amin bago mag April 2010, kahit sa pamamaraan na magpahiram ng puhunan o kaya'y sa pag-aabot ng tulong sa paraang parehong makakatulong sa magkabilang panig...Sana bago mag-April may mag magandang loob sa amin....Mabubuting tao naman kami...

Maxim Coffee

2010-01-07T04:19:00.000-08:00

Today, my kumareng Chona dropped by just to give me some packs of my favorite Korean coffee, Maxim...Nakakatuwa kasi natandaan nya na gusto ko yung brand na yun...Nagkataon na nagpadala ang kanyang hubby and she thought of me immediately....

Syempre pag naririnig kong naalala nila ako when they hear things na favorite or associated sa akin, natutuwa ako...Ganun din si Evie last Christmas, dumaan lang sya dito dahil nagluto sya ng paborito kong sopas at yung suman magkayapos....These moments are always touching for me, kasi masarap kapag naaalala ka ng mga kaibigan mo...Si Joey din, noong birthday ko, he gave me a Regine perfume at si Kuya rin, he gave me that same Regine perfume...kaya madali ako bigyan ng regalo eh hehehe.

Even those na magtetext sa akin just to tell me that Regine is on tv or kung saang mall na nandun sila...When they see a magazine na nandun si Regine, they will inform me and tell me if I want them to buy it for me...Yung mga acts na ganun ng mga kaibigan ang syang nagsasabi sa akin na talagang maswerte ako sa mga kaibigan ko...

Now, I am enjoying a cup of Maxim coffee kasabay ang isang toast para sa friendship namin ni Mareng Chona na nagsimula pa noong kami'y nasa Grade 1 pa.

Ang Bilis ng Araw

2010-01-03T03:15:00.000-08:00

Parang ang bilis natapos ng 2009. Ngayon ikatlong araw na agad ng 2010...We had two weeks of break from school and it felt like it's been months since I last saw the kids and the teachers...

I spent the last two days of vacation watching The Celebrity Apprentice 8. Some of the celebrities that participated were Joan and Melissa Rivers, Annie Duke, Jesse James, Dennis Rodman, Clint Black...I tremendously enjoyed watching it that I finished all 11 episodes in just two days...Unfortunately, I couldn't secure the hiring/firing. I couldn't find the episode on youtube just yet.

Annie Duke and Joan Rivers were really smart and I saw just how different hosts in the US are from the hosts here when Joan was really writing her own script and when Annie was writing the script for several presentations...Here, I don't really know. The girls at ABS-CBN all sound the same in the way they deliver their spiels...Right now, the only candid host I can think of who can really write his own jokes and his own spiels are Joey de Leon and Michael V...The others just have to rely on their idiot boards written for them by their writers., who probably write for all the hosts and all the shows of the station...

Now, I kinda miss all those tv hosts I used to see before on tv who can really carry a show by injecting their own personality - Ariel Ureta, Bobby Ledesma, Eddie Ilarde, Helen Vela, Connie Reyes, Joe Quirino...Well I know that there are a lot more better tv hosts before than the ones we have now...They just have to be all in one nowadays, where non-singers can cut their own albums and sell, actress and actors who can't act who have their own movies, and hosts who can't host...all they do is read...

Buhay Botante

2010-01-01T02:04:00.000-08:00

Ngayong 2010 na, tiyak na mas maraming commercials ng mga kandidato sa pagkapangulo, pangalawang pangulo, senador at kung anu-ano pang posisyon. Maganda naman yun kasi mas magkakaroon kaming mga botante ng pagkakataong lalong makilala ang mga kandidato...Ang nakakatawa dito, parang mas kilala ko pa kahit paano ang mga national candidates kaysa sa local candidates. Dito na lamang sa bayan namin, ang dami ko nang nakikitang nakapost na banners ng mga kakandidato sa pagka-mayor, vice mayor, konsehal...lawakan pa natin hanggang probinsya - governor, vice governor at board member pero sa totoo lamang, ang marami sa mga pangalan ay ngayon ko lamang narinig sata ng aking buhay botante...

Higit na mahirap mamili ng iboboto sa mas mababang lebel kaysa sa mga national positions...wala akong idea kung ano ba talaga ang mga backgrounds ng mga kumakandidato, ano ba ang mga prinsipyong pinaniniwalaan nila, ano ba ang kanilang track record, may puso ba talaga sila para sa pagtulong sa kapwa...

Ang nakakainis nga nito eh merong mga kandidato dito sa aming bayan na nagkaroon ako ng personal na karanasan ng pakikisalamuha sa kanila at hanggang sa ngayon nga ay may obligasyon pa sila sa aming paaralan na kanila nang ibinaon sa limot...Bukod sa personal na karanasang ito, ni wala akong narinig sa ilan sa kanila na tumulong man lamang noong inabot ng unos ang aming mga kababayan...Nito ko na lamang naririnig na nagpaparaffle sila ng pera sa mga kawani ng pamahalaan, dumadalo sa mga Christmas Parties ng kung anu-anong organisasyon, nagpapamudmod ng pera at regalo, pati na rin pagkain para sa kung sinu-sino pero kapag hindi panahon ng kampanya ay nawawala na lamang na parang bula....Iniisip ko, ganun na nga ba kakapal ang mukha ng mga ito para isiping maglilingkod sila sa bayan gayong hindi naman ito ang nilalaman ng kanilang puso?...

Ilan pa nga sa mga nasa posisyon na ngayon ay tatakbong muli kung hindi man para sa parehong posisyon ay sa mas mataas na posisyon ay ni hindi ko man lamang nakita ang anino sa loob ng panahong siya'y pinuno ng aming lugar...nababalitaan ko pa nga na nanggigipit sila at hindi parehas kung humusga sa mga usaping pambarangay...

Uuusad ang mga taon pero talagang hindi ramdam ang pinangako nilang serbisyo...

Malapit na ang botohan pero hindi ko pa rin alam kung paano ako makakaboto kung hindi ko naman sila kilala...Wala namang mga debates dito sa bayan namin...Sa totoo lang, maliit na lugar lamang itong aming bayan pero highly contested ang mga position...nagkakapatayan pa rito kaya nga ba yaong mga karapat dapat ay nawawalan na lamang ng loob na makipagsabayan...

Pero mahal ko ang lugar na ito, I have lived here for all of my life and I don't intend to move out anytime...Nakakafrustrate lang kasi hindi namin maabot ang pag-unlad na nakamit na ng mga karatig bayan namin...Ni hindi nga kami kilala...Sa tuwing sasabihin ko sa mga bagong kakilala kung taga saan ako, ang itinatanong palagi ay kung saang lugar nga ba ito.

Tingin ko walang masyadong magbabago sa aming bayan pagkatapos ng eleksyon kasi pareho pa rin naman ang mga kandidato...di ko kasi alam ang vision ng mga kandidato para sa lugar namin...

Minsan iniisip ko sana kasing agresibo ng mga kandidato sa Maynila ang mga kumakandidato dito, sana someone who can really make a difference will be given the chance to serve...sana hindi maging madugo ang labanan at tanggapin ang pagkatalo like a true gentleman....In the end, ang gusto naman nating lahat ay ang mapabuti ang aming bayan at ang mga tao dito (Yun ay kung iyon talaga ang pakay nila sa pagkandidato).

Hay, ang hirap pumili kung walang mapili...

Pagkatapos ng Bagyo

2009-12-31T20:23:00.000-08:00

Bagong Taon na! Kahapon, maaga pa, naapunta kami ng aking pinsang si Ate Car sa San Pablo City para bumili ng karneng ihahanda sa Medya Noche...Noon ko lamang ulit napagmasdan ang paligid habang nakatanaw sa bintana ng jeep. Mababa na ang tubig sa ilog pero kapansin pansin ang kapal ng lupang naiwan pagkatapos ng bagyo....Ganun din ang kapal ng lupang naiwan sa isa pang ilog sa Calo naman...Nag-aalala ako kasi sa kapal na iyon ng lupa, tiyak na ang 2 ilog na iyon ay madaling aapaw dahil sa mababaw na ang mga ito...Baka ang aming lugar na dating hindi inabot ng baha dulot ng Ondoy at Pepeng ay maabot na rin...baka ang dating hanggang bewang na baha ay maging kagaya ng mga bahang dinanas doon sa Marikina kamakailan lamang.

Nakakalungkot kasi noong kasagsagan ng sunud-sunod na bagyo, ang daming mga pulitikong nagsasalita tungkol sa kung ano dapat ang ating ginawa upang mapigilan ang mga trahedyang gaya noon pero ngayon, makalipas ang 3 buwan ay para bang limot na lahat yung pinag-uusapan dati na gagawin para sa kalikasan...I wish I have the power to do something at kung meron nga lamang, ngayon din ay pasisimulan ko ang pagpapalalim ng 2 ilog na ito...sana din pwedeng kausapin ang bawat tao na maging responsable sa pagsasaayos ng sari-sariling nilang mga kanal...Nakakalungkot kasi pagkatapos ng unos na iyon, ang daming kanal ang puno pa rin ng sari-saring kalat...Para bang sanay na sanay tayong kapag andyan na ang trahedya ay saka lamang kikilos.

Sana pwede ring gayahin ang halimbawa ng ibang bayan pagdating sa polisiya tungkol sa basura...Nagtataka ako kung bakit hanggang ngayon, dito sa Laguna ay parang Los Baños lamang ang seryoso sa pagpapatupad ng paggamit ng supot (imbes na plastik). Tingin ko malaki ang maitutulong kung lahat ng mga bayan sa Laguna ay magkakaisang ipatupad kahit man lamang ang simpleng pag-iwas sa paggamit ng plastik.

Dito sa aming paaralan, iminumulat namin ang mga bata na meron na silang pwedeng gawin upang makatulong sa pagsugpo ng tumitinding global warming. Ang simpleng pagtatapon ng basura sa tamang tapunan hindi lamang habang naririto sila sa loob ng paaralan kung hindi pati na rin sa kanilang mga tahanan o kahit saan man sila naroroon. Sana kahit wala ang kanilang mga guro na pupuna sa kanila, maalala nila na gawin ang tama...Nakakatuwa naman kasi isang araw, nagmungkahi ang isa sa mga mag-aaral ng Baitang 5 na maglinis daw kami ng mga kanal...Malaki na rin ang ipinagbago sa kanilang mga ugali. Yung dating mga batang madirihin, aba nag-iisip nang maglinis ng mababahong kanal...

Hinihikayat rin namin sila na kahit hindi pa sila pwedeng bumoto ay may pagkakataon naman silang impluwensiyahan ang kanilang mga magulang na gamitin ang kapangyarihang bumoto at pumili ng karadapat-dapat na kandidato...Sabi nga ng aking mentor na si Mr. Saito, makikita namin lahat ang naging bunga ng lahat nang ito 30 taon mula ngayon, kapag ang mga batang ito ang siya nang nasa estado.

Weekends with Regine

2009-12-26T07:07:00.000-08:00

Kim Sam Soon is already over. I am actually glad. It’s hard to be following a series like that. I hate that feeling that I missed something when I miss the show. But then, I never missed any of the episodes. In fact, I have recorded it and I am watching all my favorite episodes over and over. I like to watch the romantic parts. I really think that Regine and Mark Anthony have developed such great chemistry that is really so nice to watch on screen.

Last Saturday, I finally got the chance to talk to my friend from the US again. It has been 4 years since I last talked to him. I thought nagtampo na sya kay Regine because of the Ogie thing. I thought he strayed from her for a moment but it turns out that he’s even closer to her.

Anyway, I’ve been watching a lot of concerts by foreign artists lately. Some of them were old Madonna and Michael Jackson concerts but some of them were quite new like the concert of Celine Dion (A New Day) and Madonna (Confessions on the Dance Floor), Rihanna, Christina Aguilera, PCD. I am really amazed at how they conceptualize their concerts that they really flow from beginning to end. I am wishing that Regine can also star in a concert like those because if there’s any artist who can really pull it off, it is her. Concerts like that are really worth every penny. It’s probably expensive to put up a concert like that. It would be nice if they’d put it up on her 30th year maybe and as a fan, I know I will be willing to spend for that.

Gold!

11.23.08

Si Regine lang ang pwedeng makagawa nito. After only a week, her “Low Key” album is gold! Siguro maraming kagaya ko ang dumayo pa sa Maynila para lang makabili agad ng album niya. I bought mine at Robinson’s Galleria last Wednesday. Hindi na ako umabot sa free poster pero okay lang. Maganda yung album as always. Wala naman talaga akong mairereklamo pagdating sa mga albums nya e. They’ve always been superb.

Assorted Thoughts from the Past

2009-12-26T07:01:00.000-08:00

Thoughts 1

gfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfgggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfgggfggfggfggfggfggfgfggfggfggfggfgfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfggfgfgg

I followed a certain beat while typing those letters.

Thoughts 2
I am fascinated by the US presidential elections. I follow the developments everyday especially in the democratic race. I like Hillary Clinton. I am inspired by her. I hope she wins Ohio and Texas today. I think she is one tough woman to be able to go through all the criticisms everyday. It can really put a blow in one’s confidence but she still manages to put up a strong front. It’s amazing.

I also like Ellen DeGeneres. I like Oprah but it’s fun watching Ellen. She’s more reachable to me.

There was a big issue about Regine in the last two weeks. It’s about her transferring to ABS-CBN but last Sunday, she decided to stay with GMA 7. I think that the issue jolted her a bit that when I watched her sing on SOP, she’s singing like the good old Regine that I missed.

Thoughts 3

Mabuti noong ako’y mas bata. Kuntento ako sa aking buhay. Sabi ko, hindi ko kailangan ng atensyon ng iba kasi marami akong pangarap na gusto kong tuparin at abutin. Kaya isinantabi ko muna ang pag-ibig. Sa pag-aakalang walang katumbas ang kaligayahan kung ako’y matagumpay na. Pero ilang panahon na rin ang lumipas, ang pangarap na aking binuo ay patuloy pa ring malayo at mailap. Ngayon, hindi ko na pwedeng balikan ang ikaw at ako. Dahil nakahanap ka na ng kahati ng iyong mundo. Masaya kang nagpapatuloy sa iyong buhay habang patuloy na inaabot ang mga buwan at bituin at sa kanya’y iyong inaalay. Sana’y dumating ka sa aking buhay ngayong iba na ang pagtingin ko sa mundo.

Curse of the Old Maid

2009-12-26T06:40:00.000-08:00

Aray! Ang sakit naman sa tenga nung title ko! Hehehe but I think I really have to get used to being called one as if it is a disease – as if it is a crime – as if it is a curse.

Nung hindi pa ako dumadating sa edad na ito, marami na akong naririnig na horror stories about encounters with old maids – na masusungit sila – na unreasonable sila at ang itiinuturong dahilan palagi ay dahil tumanda na sila nang walang asawa.

Now that I am in my late 30s, I feel like a lot of things have changed in me nang hindi ko namamalayan. Isang araw, I just woke up realizing that a lot has change.

Dati, nauubos ko by myself ang isang bag ng malaking Frito Lay Sour Cream and Onion. Now, although favorite ko pa rin sya, I can no longer do that.

Dati, di ako makatulog kung walang music. Now, I can sleep under varied conditions.

Dati, I reserve my thoughts and try to be nice all the time. Now, I am more straight forward. Mas madalas akong grouchy and I have a feeling that is the curse. I try not to but I really can not help it.

Mula pa kahapon wala ako sa mood to do anything productive for the company. The first thing I do is check my emails, log on to the internet and read the news.

When I get sleepy I start to read Twisted Travels by Jessica Zafra and hier blog on her website.

Where My Heart Is

2009-12-26T06:31:00.000-08:00

“Teachers aren’t just supposed to drill lessons into your skull, they’re supposed to inspire you to make something of itself. It’s part of their job description.” – Jessica Zafra

This also holds true for any job especially if it involves handling people. They are not just there to give orders but they should also inspire their people so that they work with passion in their eyes and fire in their hearts. With this thought, I have made a decision to resign from FEP if not this August, maybe until January of next year.

The day that Mr. Ohara discussed to me my Performance Appraisal was the day that the tiny bit of flame left in me was extinguished. I am not hurt because I got a B rating. I am hurt because he doesn’t have any plans for me. He doesn’t have any idea what task to give to me.

If I can leave right this minute I will, but I have to hang on for a few more months so I can start whatever side business I can come up with.

Then I recalled a clipping shared to me by Mr. Jader. The clipping talked about deciding to be happy. How we people always postpone happiness until the time we finish college or the time we find a job or the time we get married or the time when we paid all our debts. I realized if this is the way to happiness then, we can never experience happiness at all.

I have to decide to be happy now. Not when I’ve paid all my debts. I have to decide to leave now or I can never leave the company at all.

Movies and Concert Reviews of an Amateur

2009-12-26T06:29:00.000-08:00

One Sunday night, I caught a few scenes from the movie “Million Dollar Baby” on Star Movies. It looked really good and I really wanted to watch it but I was watching the grand finals of Shall We Dance and so I said to myself, I will just catch it the next time it’s on Star Movies.

Million Dollar Baby is directed by Clint Eastwood, starring himself, Morgan Freeman and Hilary Swank. It gave Hilary Swank her 2nd Oscar Best Actress. She was really good in the movie. I cried for almost half of it. Now, it is one of my favorite movies and I keep recommending it to my friends.

Forever After Concert
February 2006

Anyway, talking about Forever After first, I never really planned on going because I knew that Regine’s singing in the concert would be limited because they will have to give way to Ogie’s solo numbers and the number for Ai-ai and Rico, but my officemates wanted to watch and so I kind of got excited too. The ending? only Joey and me were able to watch the concert last Friday.

I can say that the show was worth the time and the money if only for the performance time of almost 3 hours. The show has got promise because it is a first in the concert scene, it being a fantaconcierto. The script was written by Ricky Lee and the stage direction was by Rowell Santiago. What a welcome relief from Louie Ignacio! Musical direction was by Raul Mitra.

The story was being told from video to stage and vice versa. However, I felt that the transition was not very effective because I, as part of the audience couldn’t tell when I should look at the screen. I hope they can make the necessary adjustment in the next shows.

The part with Ai-ai was hilarious. There are touches of “green jokes” in Ai-ai’s spiels but it was acceptable. Unlike the spiels of Rico Puno which got the audience kind of turned-off with his vulgar jokes...And so what should’ve been a romantic evening, turned into an awkward show of sorts.

I like the solo numbers of Ogie and Regine. Even the ones of Ai-ai and Rico were fine. What I didn’t like very much way the medleys were arranged. Although the songs in the medleys were beautiful romantic songs, the way they were merged were not very smooth, especially when they do the counterpoints...The music no longer becomes enjoyable to listen to. I just miss the works of Marc Lopez, Gerard Salonga, Louie Ocampo and Homer Flores in medleys. I hope she works with them again.

I remember I made the same observation in their The Songbird and the Songwriter concert. The big contrast can be seen in the Queens on Fire concert wherein Homer Flores and Raul Mitra were MDs. One can clearly see the brilliance of Homer Flores in his execution of Pops’ OPM medley as opposed to the very simple unequally divided songs in the medley done by Regine. Only a singer as brilliant as Regine can pull it off.

Anyway, Regine has a new album out called Covers Volume 2. It is a great album. Love it!

Back to earth (hehehe – I was in orbit for a while).

Images on the Youtube

While writing all of these stuff, I am downloading Regine’s Narito Ako concert on Youtube. After more than an hour, matatapos na rin ang downloading ko ng Greatest Love of All. Grabe, kakakilabot itong concert na ito. Napanood ko ito sa tv eh and I am dying to have a copy of this concert. Kung maglalabas nga si Regine ng DVD ng lahat ng works nya, I’ll be among the millions of people lining up on the first day to buy. Kahit wala akong pera, pag-iipunan ko talaga. That’s how its been for me talaga. Inuuna ko ang panonood ng concerts nya at pagbili ng records before buying some things I need. Feeling ko kasi need ko rin talaga na mapanood at magkaroon ng albums nya.

Anyway, I suddenly recalled kung kailan ko naconfirm na fan ako. It was in 1989 na may practicum kami sa Bayog, Los Baños. Stay-in kami along with 3 other classmates. Doon sa bahay nina Tatay Carding at Nanay Mer Deangkinay kami tumira at doon ko rin napanood ang Asia Pacific Singing Contest kung saan kasali si Regine. Nahulog ako sa silya ko sa galing nyang kumanta. I have never seen or heard anyone sing as good as her at totoo pa rin yan hanggang sa ngayon. I have watched and heard many new singers nowadays. Sumisikat at pinag-uusapan ngayon pero ang magiging sukatan later on ay yung staying power. Kung baga, after the new ones have sang all the good songs na obviously ay nakanta nang lahat ni Regine dati pa, ang hahanapin ng tao ay kung ano pa ang maari nilang ibigay. Lahat ng versions ng mga kantang naririnig ko sa radyo ngayon ay nakanta na ni Regine kung hindi man sa isa sa mga albums nya e sa isa sa mga naging concerts nya.

Sa totoo lang, hindi lang naman pagkanta ang ikinagugusto sa kanya ng mga fans nya. Kasama na dyan ang kanyang personalidad at karakter kaya nga lahat halos ng pasukin nyang larangan ay tinatangkilik. Kapag naglabas siya ng magazine, maraming bumibili, kapag meron syang palabas sa telebisyon, inaabangan. Marami syang fans na loyal talaga sa kanya at sinusuportahan ang lahat ng ginagawa nya. Tingin ko, yun ay dahil sa hindi lamang pagkanta ang hinahangaan sa kanya kung hindi yung buo nyang pagkatao.

Nagkaroon naman ako ng few chances to see her in person. Nagkaroon kasi ako ng kaibigan sa ibang bansa na nagkakaroon ng access na sumama sa kanya kapag nandito sya sa Pilipinas. I’ve had the chance to tag along in one SOP episode and backstage after the Reigning Still Concert. Grabe, starstruck ako. I was trying my best not to show that awe kasi yan ang pangako ko sa kaibigan ko so I was just silently observing her world.

Bunga ng Ice Coffee Caramel

2009-12-26T06:03:00.000-08:00

Isang gabing mahirap matulog, sinamahan ako ng isang tasang ice coffee caramel, ballpen at papel...mula sa gabing iyon, eto ang nasulat kong tula....

Single

Sanay na akong
Walang yumayakap,
Walang niyayakap
Walang humahalik,
Walang hinahalikan
Walang nag-aalaga,
Walang inaalagaan
Kung lumakad ako’y mabilis
Kasi wala namang humahawak sa aking kamay
At walang kamay na hinahawakan.
Sa gabi, wala akong kasama kung hindi mga unan
Kapag hindi makatulog, walang taong pwedeng mapagbalingan
At sa panahong dalawin ako ng lungkot kahit tag-init
Para akong nababalot ng lamig
Akala ko okey na ako e,
May kulang pa pala.

My Good Friend Evie

2009-12-25T01:51:00.000-08:00

Today, Evie and her husband, Larry and kids Lara, Clinton and Jed dropped by just to hand me my favorite foods - sopas and sumang magkayapos...May kasama pang planner at panyo...Sa totoo lang hindi naman yung regalo ang mahalaga, ang nakakatouch ay yung naalala ka at kumuha ng panahon sa kanilang busy schedule para lang magkita kami...Talagang isa si Evie at ang kanyang pamilya sa mga regalo ng Diyos sa aking buhay na walang katumbas na halaga.

Nakasama ko si Evie Sa Fuji Electric Philippines mula 1997 hanggang 2008. Madali kaming naging magkaibigan...Paano mababaw lang ang aming kaligayahan. Halos lahat ng bagay pinagtatawanan namin...Basta, magkaiba man ang mga concerns namin sa buhay, I really do care about her concerns and I feel that she feels the same way for mine...She always looks out for me. Inaalala nya lagi kung uuwi akong mag-isa, kung kakain akong mag-isa kapag may umaabsent sa grupo namin...Tunay na nakatagpo ako ng kaibigang maasahan ko habang buhay....I hope I am also sending her the same signals. I intend to be part of her life for as long as I live in any which way I can.

Frustrations of a Fan

2009-12-24T21:15:00.000-08:00

I still am a fan of Regine kaya lang for the past few years, napansin kong parang yung recordings nya ay puro revivals tapos she kept on working with the same people all the time. I don't know the circumstances behind producing albums or concerts pero miss na miss ko yung times when she would work with different directors and MDs sa bawat concert or album niya.

Record-breaking at unforgettable ang R2K concert nya because it set a trend about how a concert should be mounted and how albums must be promoted. Even sa movies, kaabang-abang ang mga ginagawa nya. Sa songs din, she kept on surprising us with a variety of repertoire. Yun bang hindi mo ineeexpect na kakantahin nya bigla mong maririnig sa kanya.

Lately, I don't see anything new. Even the way she sings songs on SOP parang wala nang gana. Ang mga tono ng kanta nya, parang pare-pareho na. Ang music videos nya parang nakakasawa na...Hinahanap hanap ko yung One Night with Regine na klase ng concert, yung mga albums gaya ng Listen Without Prejudice at My Love Emotion...Kahit yung Anniversary Concert nya sa Araneta, parang napaka predictable....

I also don't like it now na parang wala na syang publicity na solo lang sya. Lagi na lang nakakabit sa pangalan nya si Ogie. Ok lang naman yun pero parang OA na kung everytime ii-introduce sya eh laging girlfriend ni Ogie...

I hope other fans won't get me wrong...It's just that ang taas ng standard na naiset nya sa pagiging artist - singer, performer, album producer kaya ganun na lamang ang frustration ko everytime makikita ko lalo na yung SOP na parang perya...I know, masaya rin namang makita sya whe she lets her hair down pero to see that kind of show everytime, grabe na yata...kaya nga unti-unti eh bumitaw ako sa SOP...parang sa tagal na sinasabi ng marami sa forum yung hiling na makipagtrabaho naman sa ibang MDs and directors eh di pa rin nabibigyang pansin, bagkus minsan ay nami-miss interpret pa...

Ang tagal nang maraming nagbo-voice out ng mga comments sa show pero it was falling on deaf ears kaya nga ba ngayon ay talo sila sa ratings ng ASAP...Tama yung sabi sa Pilipino Star na ang kailangan ay hindi reformat kung hindi reshuffle ng mga production staff, maybe including the director.

I hope she gets to do another standard-setting concert, maybe like that of Celine Dion's A New Day...an album na talagang pinag-isipan ang mga kanta...I heard in one interview ni Clive Davis na they choose songs that can last a lifetime at hindi yung pang-short-term lang...sana bumalik yung fire ni Regine with her craft 'cause there was a time na pag sinabi mong Regine Velasquez, sigurado kang magandang performance yun at konsyertong hindi dapat palampasin.

Maybe she can already let go of SOP and move on to bigger and better things...Meanwhile, as a fan, I will always be here, wishing and silently waiting for her to come back...

Regine Velasquez Overload

2009-12-24T20:55:00.000-08:00

Hindi ko iki-claim na ako ang biggest fan ni Regine Velasquez. There was a time I thought I was kasi binibili ko lahat ng records na ginawa nya. May makita lang akong maliit na picture o pangalan nya sa dyaryo o magazines, binibili ko. Nung magkatrabaho ako, ang una kong binili ay VCR para mairecord ko ang lahat ng performances at guestings nya sa tv lalo na yung mga concerts. Kasi nung wala pa akong VCR, tuwing mapapanood ko sya sa tv binabalik balikan ko sa isip ko yung galing ng pagkanta nya. Di ko pa kayang manood ng concerts nya sa Maynila pero noong magkaroon sya ng concert dito sa UPLB ay di ko talaga pinalampas. Kung gaano pala sya kagaling sa mga recorded albums nya at sa tv ay 1,000x better pa sya pag live. Mapapapalakpak, mapapasigaw at mapapatayo ka talaga sa galing nya. Binibigay nya lahat lahat kapag sya’y kumakanta at tinatanggap ko ng buong buo ang pagiging generous nya sa aming mga tumatangkilik sa kanya.

Halos lahat na yata ng interviews nya sa tv ay napanood ko. Ang dami na ring mga questions na naipukol sa kanya pero yung ibang mga tanong na interesado akong malaman ang sagot ay parang hindi pa naitatanong.

Noong gumawa sya ng album na R2K, I was secretly wishing na sana makapagpalabas sya ng isang behind-the-scenes look sa paggawa ng album na yun. Just like the one that Celine Dion made for her Let’s Talk About Love Album. Gustung-gusto ko kasing makita kung paano ginawa ang bawat kanta, kung paano nya inaaral ang bawat isa.

Gaano ba karaming kanta ang pinagpipilian nya para ilagay sa album at ano kaya ang nagiging basehan nya sa selection ng songs. Ano kaya yung mahirap na song para sa kanya. Sa dami na ng kantang nakanta nya, alin dun yung pinakamahirap kantahin for her.

Ano kayang type of music ang hindi nya gusto? Does it ever happen na wala sya sa mood to sing or to perform. What does she do pag ganun?

Overload 2

Maghapon akong nanood ng mga Regine tapes ko at habang paulit ulit ko siyang pinapanood lalo akong humahanga sa kanyang talento. Hindi nakaapekto sa paghanga ko sa kanya ang kanyang buhay pag-ibig. Wala ako sa posisyon para magsabing tama o mali sya. Mabuti syang tao sa kabila ng lahat lahat.

Mula umaga hanggang gabi, gusto kong ulit ulitin ang mga palabas nya. Hay...Di naman halatang masyado akong tagahanga ni Regine ano?

Anyway, hindi lang naman yun ang iniisip ko e. Marami din akong mga problema. Pagka pala tumatanda na ang isang tao, mas gusto mo sana mabagal ang oras. Di gaya noong medyo bata pa, parang hawak mo sa palad mo ang mundo. Akala mo maghihintay ang lahat para sa iyo. May mga pinalamampas din akong mga pagkakataon na iniisip ko ngayon na sana kinuha ko na kasi nari-realize ko na meron palang mga chances na hindi na talaga magbabalik pa kahit kailan. Kaya ngayon, ang panuntunan ko sa buhay, habang ako’y buhay, may panahon para ipakita at sabihin ang mga dapat kong sabihin at gawin ay di ko nahahayaang makalampas pa iyon.

Siguro hanggang pagtanda ko e sasamahan ako ng mga Regine tapes ko. Kasabay noon ang pag-alala sa mga kaganapan hindi lamang sa buhay ng aking idolo kung hindi mga kaganapan rin sa buhay ko.

Magka-edad kasi kami ni Regine e. Noong panahong nagsisimula sya sa showbusiness e may sarili rin akong mundo. Nakikibaka sa mahirap na academic life sa UP pero bago pa yun e napanood ko sya noong sumali sya sa Bagong Kampeon. Black and white pa ang tv namin noon e. Di pihit pa ang mga channel. Tumatak na sya sa isip ko noon pa man dahil magaling talaga syang kumanta. Tuwing magchachannel surfing ako at malilipatan kong sya ang kumakanta, napapatigil ako sa channel na iyon at dahil wala pa akong VCR noon e binabalik balikan ko na lang sa isip ko ang pagkanta niya.

Noong college kapag nagkakausap kami ng mga kabarkada ko e nakakasali rin sa pag-uusap namin si Regine at natatandaan ko pa na ipinalabas sa tv yung Regine at 17 at naikwento sa akin ng isa kong barkada na ang tatay nya ay si Regine lang ang pinapanood sa tv.

Wala pa naman siyang regular tv show sa tv noon e pero naaalala ko na sa tuwing magge-guest sya sa tv ay laging live sya kung kumanta. Ang galing talaga! E noon, di ko pa binabrand ang sarili ko na fan nya. Basta’t ang alam ko nagagalingan ako sa kanya.

Nakatapos na ko ng pag-aaral e di ko pa siya napapanood ng live. Nakakahiya naman kasing humingi ng pera sa parents ko para lang lumuwas ng Maynila at manood ng concert nya. Pero isang araw e nabalitaan kong may concert sila ni Janno sa UP. Aba, kaya ko naman ang presyo ng ticket noon kaya kami ng kuya ko ay nanood. Grabe, kung gaano pala sya kagaling sa tv at sa recoding ay times 1,000 ang galing nya pag live. (Hehehe ilang beses ko na bang nasabi ito?) Mahiyain ako noon e pero ano ba ito’t nang bumibirit na sya e kahit ang mga mahiyain ay napapasigaw, napapapalakpak at napapatayo para bigyan siya ng isang well-deserved standing ovation. Mula noon, sinabi ko sa sarili ko na kapag nagkaroon siya ulit ng concert sa Maynila ay talagang manonood na ako.

Ang kauna-unahang concert sa Maynila na napanood ko ay ang Retro. Umarkila pa ako ng dyip para lang makapunta sa Folk Arts Theater at inilibre ko ng ticket ang kuya at Ate Car ko. 5 beses yata kaming nahuli ng pulis nang umabot na kami sa Maynila kasi hindi sanay yung driver namin sa lugar na yon e. Pero pagdating namin ng mga alas 5 e mahaba na ang pila. Puno ang Folk Arts at napakaganda ng concert na yun. Alalay rin namin ang Tyo Ponso kong musikero pero sa labas lang sya. Naririnig pala nya ang mga kanta at enjoy din naman sya lalo na sa Don’t Cry for me Argentina.

Pero before that concert, I got a call from a friend na galing Japan at sinabi nya sa kin na nakabili sya ng CD o tape na sa Japan pa lang meron, ang title ay Retro. Di pa sya nagpopromote ng album na yun sa tv e. Kaya noong weekend din na yun e punta agad akong SM at doon nga ay nakita ko na meron na rin dito nung album na yon.. Bili agad ako syempre. Kahit hindi nya napromote yun dito sa Pinas e alam ko nabigyan siya ng triple platinum. Napanood ko pa sa SOP yung awarding nun e at sabi nung boss sa Polycosmic na natatakot daw sila dahil di pa sila kumikilos e triple platinum na yung album.

Basta umabot ako dun sa pagiging fan na lahat ng articles na nandun sya e dapat meron ako at kailangan sa unang labas ng album nya e meron agad ako. Isa ako sa mga fans na talagang nakikipag-unahan sa mga record bars.

Nag-atikha ako ng VCR para mairecord ko ang apperances nya sa tv at kapag walang magandang palabas e paulit ulit kong binabalikan ang mga memorable moments na yun.

Nasasayahan lang ako sa success ni Regine pero syempre ngayong medyo matanda na ako, narerealize ko na si Regine ay magreretire din at mas pipiliing asikasuhin ang sarili nyang buhay. Maiiwan kaming mga fans pero maiiwan naman kami ng napakaraming magagandang alaala na mabuti na lang ay nacapture ko sa tape.

Pasko Na!

2009-12-24T20:39:00.000-08:00

Kahit saan ka pumuta ngayong panahong ito, ang daming tiangge at sidera...Kasabay ng pagdaming ito ng mga murang bilihan, nagsulputan din ang maraming namamalimos na mga bata at matanda. Sa SPC, kapag namasyal ka sa palengke, maraming kakalabit na namamalimos, may hawak na kahong may butas at kinakalog kalog ang lamang barya. Minsan naman, ang ikakalabit sa yo ay yaong bahagi ng kamay na may kapansanan...Saan kaya lahat sila nanggaling?

Maging sa LB, ang daming pulubing nakaupo sa gilid ng kalsada. Kung minsan, may mga tulog na bata at sanggol na kasama nila...

Sa Calamba naman, kapag sumakay ka na jeep, biglang may sasakay ding mga gusgusing bata na may dalang sobre na ipinamumudmod sa mga pasahero.

Napansin ko bihira na rin ang nagbibigay sa mga ganito...Lahat naman siguro gustong tumulong pero kagaya nga ng sinasabi sa tv at radyo, mas makakatulong tayo kung di natin sila lilimusan dahil mapanganib ang ginagawa nilang pagpapalipat lipat ng jeep at pagtawid tawid sa mga kalsada.

May tamang lugar sa pagtulong...Imbes na pera, mas mabuti pang pagkain o damit na lamang ang ibigay sa kanila...sana kabuhayan rin para may tiyak silang mapagkukuhanan kada buwan pero parang ang hirap gawin non eh... Sabagay, kung hindi sisimulan, walang mangyayari.

I Don't Dance but I Love "So You Think You Can Dance"

2009-12-24T20:23:00.000-08:00

I don't dance. Early in life I realized I don't have the talent for dancing. My brief dancing experience was way back in elementary and high school when everyone was required to dance.

Fast forward to the present, I found myself being hooked by this reality dance show called "So You Think You Can Dance." The one being shown on AXN is the 4th season. I was not able to catch the audition process but I still found myself having my favorite dancers in Katee and Joshua...For the first time, I got introduced to Mia Michaels...finally, I got to know who choreographed that great Celine Dion Concert - A New Day, which I love very much.

I've never seen dancers who can dance the way they do and I am really looking forward to catching up on the succeeding seasons.

Eksena sa Bahay

2009-12-24T20:05:00.000-08:00

Nakakaaliw at nakakabaliw ang eksena sa bahay araw-araw. Nakakatuwa, nakakatawa, nakakainis, paikot-ikot na damdaming ang hirap ipaliwanag o isalin sa salita...Hindi ko na kailangan ng alarm clock na pampagising sa umaga dahil pagsapit ng alas-4 - 5 o alas - 6 magsisimula na ang sari-saring eksena sa bahay...Una, maririnig kong uusod ang silyang kahoy na inihaharang ni daddy sa tabi ng kama ni mommy. Kailangan kasi meron nito para kung makatulog man si daddy ay marinig niya kapag ang mommy ay nagtatangka nang bumangon...Hindi na kasi pwedeng hayaang tumayo o maglakad mag-isa si mommy dahil baka siya ay madapa...Tapos, maririnig ko si daddy na pinagsasabihan si mommy dahil tinanggal na naman ni mommy ang kanyang diaper na halos wala pang laman. Tapos, hihingi ng maiinom si mommy. Ayaw nya ng tubig lamang. Palagi nyang sinasabi gusto nya yaong may kulay at may lasa...At ayaw nya ng pinaghihintay. Paulit-ulit nyang sasabhin ang kanyang kailangan hanggat hindi mo ito naibibigay kahit na nga ba, abala pa si daddy sa iba pang mga bagay na dapat nyang isaayos at gawin...

Ang layo na ni mommy doon sa mommy na kinalakhan ko. Yaong mommy na magilas, masarap kausap, palabiro. Siya ang lider ng aming pamilya, takbuhan ng lahat ng kamag-anak o kaibigan kapag mayron silang mga problema - maabilidad, matalino, hindi patatalo pero ngayon, ay hindi na sya makausap nang seryoso., di na pwedeng hingan ng kahit anong payo...Buong buhay nya kasi ay sakitin siya. Wala yatang panahon na hindi siya umiinom ng gamot para sa kung anu-anong sakit na nagkakaroon siya...Pero ang sabi ng Tya Fely ko, bata pa raw si mommy ay sadyang sakitin na...Mahina raw ang baga at sabi nga raw ng mga doktor noon ay huwag nang pag-aralin dahil nga di rin naman sya magtatagal...pero iba ang nakaplano ng Diyos para sa kanya...She proved that doctor wrong dahil nagtapos sya ng pag-aaral at hanggang ngayon'y nakikibaka sa buhay....Lampas 40 taon sya namalagi bilang guro ng elementarya pero noong nag-retire na sa pagtuturo, doon naman bumilis ang pagkawala ng kanyang memorya...palagi syang nagwi-withdraw sa diskusyon, palaging sinasabi na "obsolete" na siya...Nagsimula lang doon hanggang sa nakita na lang namin ang aming mga sarili sa sitwasyong ito...kung saan subok na subok ang pasensya ng bawat isa, kung saan lumabas nang lahat ang pangit at maganda sa bawat isa, ang best at worst....Ang sitwasyong ito ang sumusubok nang husto sa pagmamahal namin sa isa't isa...At paulit-ulit namang napapatunayan na ang bawat isa ay handang magpatawad nang paulit-ulit sa bawat pagkakamali, na kahit ano pang hirap ang danasin ng bawat isa ay walang gustong bumitaw sa aming pagkakakapit sa isa't-isa...At doon nalaman ko na kung may isang bagay na sigurado sa mundo, iyon ay ang pagmamahal namin sa isa't isa...

Mom Celebrates her 75th Birthday

2009-12-13T15:39:00.000-08:00

I thank God that we get to celebrate Mom's birthday with our family still in tact. I hope that we get to celebrate more birthdays with her.

Flashes from the Past

2009-11-29T04:51:00.001-08:00

Lately, I have been having flashes from the past in my dreams. Last night, I dreamt I was in a meeting with RTS, Sir Art, GEh and a few more from FEP. In that room, I felt like I was gone from that circle for a long time. I left the room for a while and found that Nessa has made arrangements with the company that she is going to be working at home. They just communicate through email.

When I went back to the meeting room, everybody just changed topic and I felt out of place so I decided to move out again from the room where Geh said something like they were planning something for the company program and I was not supposed to be included. On my way out of the company I saw Bunny girl and I saw a really thin version of Aileen Gaela. She was not in her usual FEP uniform. She was in the canteen. I learned that she retired from the company and decided to just work under the contractors as a canteen staff.

We stood by the window outside the canteen. Aileen filled 2 glasses of juice and I poured some from mine to a third glass so Bunny, Geh and I could all have a toast. We were chit chatting as we walked our way out of the building. Geh and I passed by the spot where I used to park my car. I pointed out to Geh that I already sold my car and will just be commuting home.

Anyway, since yesterday, I have been searching for works of Whitney Houston old and new. I have renewed faith in her and I am really happy that she is slowly finding her way back to where she is at her best.

She has aged. Her face showed traces that she has really gone through an awful lot of experiences. Her voice is a bit husky now but the soul is still there. I don’t know Whitney Houston but I grew up listening to her music so I really felt sad when I found out about her marital and drug problems.

There is hope in this world with people who are willing to give another person another chance – people who never give up on people. I am happy that there are people like that for her – her mother, and Clive Davis.. Truly Whitney is a national treasure that got lost and now she is found...

Minsy

2009-11-29T04:47:00.000-08:00

Minsy is the name of my cat. I previously named her Nina but my niece’s name is Gianina so just to avoid confusion, I started calling my cat, Minsy. Her full name now is Minsy Nina.

Minsy has been with us for a little over 10 years. She is the only cat remaining from the original 7 cats we used to have. Hindi ko na sila pinarami magmula noong magkaroon na ako ng pamangkin kasi nakakahika daw.
Anyway, Minsy remains a loyal cat. Kinakausap ko sya as if she is a person. Sa akin lang sya nagpapahawak nang hindi pumapalag. She watches over me when I sleep and she greets me good morning everyday.

Magandang pusa si Minsy. Pinaghalong orange/gold at puti ang kulay nya. She likes to keep herself beautiful and clean at may pagkasuplada rin. She likes to eat chips and crackers. Basta kung ano ang kinakain ko, nanghihingi sya.

Palagi ko rin syang kinukuhanan ng lirato at tingin ko nagpopose din sya talaga. When I talk to her about catching some cockroaches and rats, the next day, lalabas ako ng bahay na may mga patay na ipis at daga na. Siguro talagang naiintindihan ni Minsy ang sinasabi ko sa kanya. Siguro ipinagmamalaki nya sa mga kaibigan nyang pusa ang ginagawa ko sa kanya. Siguro tinatanong nya ang mga friends nya kung sila ay hinahaplos at kinakausap din ng mga amo nila.

Noong bagyong Milenyo, bumaha dito sa bahay namin. Ilang linggong walang kuryente at ilang linggo ding nawala si Minsy. Akala ko nalunod na sya. Siguro natakot lang siguro sya kasi ngayon lang nya naranasan ang baha. Bumalik din sya after a while pero hindi kaagad bumalik ang appetite nya sa pagkain at naging pabaya sya sa sarili nya. Hindi na nya naaayos ang balahibo nya. May napansin kasi ako sa balahibo ng pusa kapag may sakit o mahina na sila. They don’t have the energy to keep them neat kaya akala ko mawawala na rin si Minsy nang tuluyan. Ngayon, Minsy is as sweet and cute as ever. I just love this pussycat!

Cooking for People Who Don't Cook

2009-11-29T04:26:00.001-08:00

I love watching cooking shows. I watch Iron Chef America almost regularly, watch The Barefoot Contessa, Rachel Ray, Martha, Giada de Laurentiis, just most anybody I can catch cooking on tv.

I don’t know why but I just love watching them cook almost effortlessly. The funny thing is I don’t really cook. I mean for my personal needs I can do some frying here and there. I can definitely make simple sandwiches that Franco really loves but never cook “complicated” recipes. Well, that’s me.

Getting Old (09.15.08)

2009-11-29T04:19:00.000-08:00

Hindi na ako bata. Thirty-seven na ako. I was grilled by my students earlier asking me kung bakit wala pa akong asawa. But it’s not the kind of grilling I get from older people. Pag galing kasi from older people parang may pressure nang konti. Para bang I’m supposed to feel insecure dahil single pa ako. Although I know naman that they don’t really mean to pressure me.

With the kids naman, there’s no pressure whatsoever. They were just asking innocent questions and I feel like they just really want to know me.

I’m getting the hang of being with children again. Napatunayan kong ito talaga ang hilig ko. Being with them is really my passion. Nakakaencourage din naman sila at nabanggit ko with my colleagues na malaki rin ang natututunan namin with the kids because they teach us how to be good persons. Pakiramdam ko mas mabuti akong tao ngayon dahil sa mga bata. I really watch myself. I don’t say bad words. I try to do what is right. I am not aspiring to be perfect naman but I try my best to be good.

Basta ang sarap kasing kasama ng mga bata at inaasahan ko na sana all of us teachers here in our school can be good influences to them. Sana we can inspire them to work hard for their dreams. Sana malaman nila at mafulfill nila ang task nila dito sa mundo. Sana rin kung merong isang trait na gusto kong madevelop sa kanila ay yung ibigay nila ang best nila sa bawat gawain nila.

Unti-unti naman siguro ay natututunan nila yun. We really have to be consistent and firm. We have to be willing to do the tough things so that the children will be better prepared for the challenges of the future. Yun bang sana they know how to analyze situations. I hope that as early as now, the good values that they need to learn and keep, they keep. Ito lang naman ang makakatulong sa kanila para makapagpasya nang naaayon sa kung ano ang tama.

Hindi ako nabigyan ng pagkakataong maging magulang. I don’t know what it feels like to be one. But I was and still am a child of my parents. Naranasan ko kung ano yung effective at hindi effective na paraan ng pagdidisiplina. Ginawa ng dad ko yung mahihirap na bagay. Namamalo, nagagalit hanggang sa puntong masyado kaming nakokontrol. Ginawa nya kahit alam nyang baka hindi namin maintindihan, baka ikalayo ng loob namin sa kanya. Dumaan din kami sa naging medyo rebelde. Pero kung iisipin ko ngayon, di naman ako naging masamang tao at ngayon ko naappreciate na ginawa nya ang mga bagay na yon.

Current

2009-11-29T04:16:00.000-08:00

That’s the word that I’ve been unlocking with the kids lately. Later, they’ll know that the word has many meanings. But for now, I am emphasizing with them that current means today, now, the present.

Nahirapan akong matulog kagabi. 11 pm na nang maisipan kong isulat ang mga salitang nagsisiksikan na sa isip ko. Masarap kasi pag isinusulat parang lumuluwag ang pakiramdam ko. Nailalabas ko ang mga emotions ko.

Pinilit kong matulog ng 12 midnight pero hindi talaga ako makatulog. Ang layo na nang nilakbay ng isip ko. Yun lang ang maganda sa pag-iisip e. You can be anything you want and you can go anywhere you want to go. Walang boundaries, walang rules, walang inhibitions. Buti na nga lang nakatago ang laman ng isip.

Alas dos na nang madaling araw gising pa ako. Nakakaidlip din naman nang pakonti konti pero di pa rin ito ang matatawag na masarap na tulog. Ang problema nga lang e kung kailan kailangan nang bumangon saka naman nagiging masarap ang tulog ko.

Malapit na ang aming final exams sa Educ 101. Next to Dr. H, nagiging paborito ko na rin si Ma’am Teret De Villa. Experiential ang approach niya sa subject pero I’m sure naghahanap din sya ng content.

Si Ondoy at Pepeng

2009-11-22T18:37:00.000-08:00

Sino bang walang maibabahaging karanasan tungkol sa bagyong Ondoy at Pepeng at nitong huli, pati si Ramil. Bawat Pilipino ng kasalukuyang panahon ay may kani-kanyang kwento tungkol sa mga bagyong ito...karamihan ay malungkot, nakakatakot pero meron din namang magagandang kwento ng kabayanihan, pagtutulungan at pagkakaisa...

Siguro noong araw na iyon, mas maraming nanalangin kaysa sa nagtext ...ang dami nang kalaban ng Diyos sa ating atensyon eh...isa rin ako sa mga taong guilty sa ganun kasi palagi kong iniisip maiintindihan Niya ako...

Sa isang diskusyon namin ng mga bata, nabaling ang usapan sa animismo na siyang relihiyon ng mga sinaunang Pilipino...labis ang paggalang nila sa kalikasan...naniniwala silang ang kalikasan ay pinananahanan ng mga diwata..naisip ng mga bata, siguro nga'y tama ang mga sinaunang Pilipino...baka nga nagagalit na ang mga diwata sa gubat at iba pang likas na yaman kaya nangyayari ang lahat nang ito...Baka nga...

Natutuwa naman akong marinig na napirmahan na ni GMA ang batas sa pagsugpo ng Climate Change. Ilang beses ko na ring napanood sa CNN na ang ibang bansa ay gumagawa na rin ng paraan upang masolusyunan ang problemang ito...

Si Lolo Talying...

2009-11-20T08:13:00.000-08:00

When I was in high school, I considered myself the luckiest girl, kasi hindi lamang ako teacher's pet, principal's pet pa...'Di naman ako sipsip, sadya lamang na mabait sa akin ang mga teachers...feeling nila 'di ako makabasag pinggan...

I was always the youngest in class. 11 lang ako when I entered high school. That time, the principal was Mr. Pantaleon B. Torres (sayang, sana I had a picture of him with me), my Lolo Talying...During those times, masasabi kong talagang napaka-crude ko...pero he took the time to teach me...he introduced me to books...to writing...ako lang yata ang estudyanteng dinadalaw pa ng principal kapag nagkakasakit...doon ko nadiskubre ang magsulat...masarap pala mag-express ng emotions...I started writing notes and letters and cards to my family and friends...I discovered what being thoughtful means...Masarap palang sabihin yung mga words na good morning, sorry, thank you, i love you...

Lolo Talying took the time to get to know me and my friends and family and he gave time for me to get to know him and his family...Nakatapos ako ng high school at college at nakapagtrabaho but his presence in my life remained...Hindi ako nawawalan ng card tuwing Valentine's, Birthday ko at Christmas...

My only regret was hindi ko sya nabigyan ng oras noong mga panahong siya'y nagkasakit na...We were writing to each other and I mentioned that I loved reading Jessica Zafra and I was surprised to find out from Nanay Lydia (his wife) that one of the last things he did was to look for the works of this writer...Sobra akong nalungkot noong nawala siya...pero grabe ang naging impact ng kanyang buhay sa akin...I knew what generosity really meant because of how generous he has been with me.

Hindi ko pa rin nakakalimutan na itinahi ako ng damit pangrondalla ni Na Lydia...yung mga stuffed toys at pocket books na binigay nya, yung maulang swimming namin sa Country Air...yung pagdalaw nya sa bahay kahit walang dahilan o okasyon...nakilala ko pa yung apo nya na nagkataong Human Ecology din ang kinuha...yung natulungan nya akong ma-ipublish sa provincial newspaper yung aking tula...yung pamimiyesta namin sa SPC...yung mga times na nagko-compose kami ng haiku tungkol sa mga ulap...Ang sarap ng may lolong kagaya niya...

Siguro may 10 years na rin siyang wala pero palagi ko siyang naaalala. Bahagi ng pagiging idealistic ko pa rin hanggang ngayon ay dahil sa may mga taong tunay na kagalang galang gaya niya.

He continues to live in the lives of people whom he had touched....thank you Lolo Talying!

San Agustin Learning Center of Bay, Inc.

2009-11-20T07:20:00.000-08:00

We are in thick of preparation for our UN Program...Yes, it is a month late. We just don't feel like rejoicing a month earlier especially after typhoons Ondoy, Pepeng, Ramil and Santi.

We have a lot to accomplish before the year ends. First, we have to get the program done, then we have remedial sessions for students who need extra meetings in various subjects, then we have the 1st communion for Grade 4 Catholics, then we have the Language/Reading activity, and the Christmas activity...the Christmas Activity, we plan to keep simple...We also have lots of documents to prepare, most especially the Mastery Tests and Q3 Exams...

Really, a handful the coming weeks but I hope our community feels how serious we are in giving the kind of education that the kids really deserve...We are giving it more than 100%, we don't really know how to give less than that.

Images on TV

2009-11-11T05:20:00.000-08:00

The scene caught me right away. It was a scene where Michelle Pfeiffer was expecting Bruce Willis to come over for dinner...The movie was "The Story of Us" where these actors play husband and wife Ben and Katie...I am single yet I find myself crying as the story unfolded...The lines were piercing, memorable and touching...This movie definitely goes to my long list of favorite movies...I think I'm going to watch it again and again and again....

In the late evening, I accidentally caught the mid part of the Mar Roxas-Korina Sanchez Wedding. I never thought I would end up finishing the telecast. It was just that love was all around the place. I can feel the love that both Mar and Korina have for each other...It was inspiring. How nice it is to love and be loved no matter what the age is...They look good and cute and happy together...

Ang Tindahan ni Tya Fely sa F. Arrieta Street

2009-11-06T18:20:00.000-08:00

Ang kalye ng Arrieta dito sa Bae ang pinakamasayang kalye kapag Undas (Undras ang tawag dito) kasi dito ang lokasyon ng 2 sementeryo sa aming bayan - ang Municipal Cemetery at ang Roman Catholic Cemetery...may pangatlo pa pala, yung bagong musuleo na pag-aari ng mga Galvez...Libo-libong tao ang dumadaan sa kalye namin kaya naman maraming tao rin ang nagtitinda sa kahabaan nito...Syempre, isa kami sa kumukuha ng pagkakataong ito para kumita kahit kaunti pero simula nang magkasakit si mommy, todo suporta na lang kami sa pagtitinda nina Tya Fely...

Sa taong ito, naging maulan ang mga araw bago mag-Undas kaya kung tutuusin isang araw lamang talaga ang pagkakataon nina Tya Fely para subukang ubusin ang lahat ng panindang kandila, inumin at chichiria...Habang maaga pa ay sinamantala namin ang pagkakataon upang linisan at pintahan ang puntod ng aking Anda Milay (nanay ng Mommy ko) at Tyo Ponso (Asawa ng Tya Fely at Kapatid ni Mommy). Sa puntod ding iyon nakalibing ang Anda Elo (na tatay ng mommy) at ilan pang kamag-anak...Sa Roman Catholic Cemetery sila nakalibing. Nasa may bukana lang sila kaya kahit magpabalik-balik ay pwedeng pwede...

Masaya rin pag Undas dahil nagiging pagkakataon ito para sa mga magkakaibigan at magkakamag-anak na magkita-kita at magkakwentuhan kahit sandali lamang...

Bandang magtatanghali ay doon na nagsimulang kumapal ang tao. Hindi kami magkamayaw sa pagbebenta. Pahirapan sa barya na kailangan sa pagsusukli...Marami sa bumibili ay mga dating estudyante ng mommy at daddy (dati rin silang teachers) o kaya naman ay mga naging estudyante ni Ate Car (anak ni Tya Fely)...syempre meron din akong share...ilan din sa mga iyon ay aking mga kaklase noong bata pa ako o mga estudyante ko ngayong ako'y nagtuturo na.

Bandang 9:00 ng gabi ay nagpasya na kaming magsara. Pagod na kaming lahat at halos ubos na ang paninda...Salamat naman dahil mukhang nakabawi naman sina Ate Car at Tya Fely sa kanilang puhunan.

Maliit lang naman talaga ang tubo kung ikukumpara sa hirap sa maghapong pagtitinda pero masaya rin naman...Masarap ding makita ang kalye namin na maraming tao, masarap ding makita ang pamilyar na mga mukha ng mga kamag-anak o kaibigang matagal nang di nakita...masarap din minsang pag-usapan yung mga nagdaan kasama ang mga kamag-anak na ngayo'y wala na.

More Good News

2009-11-06T17:46:00.000-08:00

Yesterday, Ate Yet (my cousin from Muntinlupa City) and her husband Kuya Steve, personally delivered a wheelchair for mom...As it turned out, Kuya Steve has been thinking of ways to get mom a wheelchair. He figured that would be the perfect gift for her...Both he and my Ate Yet never stopped looking for ways and they were led to the Office of Senator Juan Ponce-Enrile...

Hindi sapat ang mga salita para sabihin sa kanilang salamat...Yung ginagawa nila para sa pamilya namin ay walang hinihintay na kapalit...Pag may mga taong gaya nila sa buhay nyo, gumagaan yung nararamdaman mong bigat mula sa mga problema...

Thanks, Ate Yet and Kuya Steve!

*****

What Being Alone Means (10.24.09)

2009-10-24T09:26:00.000-07:00

I am enjoying being with nobody but myself...I think this is the time in life when I can do whatever I want alone...Gone were the days when I was so afraid to go somewhere or do something alone...Alone does not really mean lonely...it means it is possible to have fun even if your only company are the strangers around you who are just - well, minding their own business.

I attended the mass at the SPC Cathedral. The priest was very charming and funny. He kept everyone laughing with his funny anecdotes...Before the mass, I had the circular photocopied...I tried to look for a pair of flat shoes at Rusty Lopez but nothing fits my size...I was also looking for a wallet but almost everything looked the same to me...

I bought some pastries at my favorite little nook. The prices have gone up but the taste did not change...I also ate my fave spaghetti at Prosperity Food House and took home two packs of lumpiang sariwa...I still got time to have my haircut and so I did!. Found this salon "Cut Unlimited." The hair assistant was telling me that I am having falling hair, which I also noticed the past few months...He said I should limit my use of shampoo...He's probably right.

I also wanted to buy a new frame. My eyeglasses are getting boring already...

How the Story Would End (10.24.09)

2009-10-24T07:04:00.000-07:00

'Pag pala dumadating ang isang tao sa edad na ganito, yung dating mabagal na oras, nagiging parang ang bilis...Dati parang ang tagal kong lumaki kasi excited na kong simulang gawing totoo yung mga pangarap kong binubuo habang ako'y bata...Years later, nakita ko ang sarili kong patuloy na binubuno ang buhay...Yung dating iniisip mong parang ang dali lang ang hirap pala...Eto na talaga yung tinatawag na buhay...You find yourself still trying to make those dreams a reality...Yun yata yung challenge ng mabuhay e..yung pagpunta doon - to that place where you can say you are truly happy and you've fulfilled your purpose in life.

Anyway, everytime I would hear that someone has died, I can't help but think about how my own story would end...would I die abruptly or would I be able to prepare for it?...I don't want to die...yet... I hope that God will give me the chance to fulfill my purpose in life before He says I need to go...especially now that I have figured out what I really want to do with my life...

Ito talaga ang gusto ko - ang maging teacher...ang gugulin ang aking panahon kasama ang mga bata...it's very far from the monotonous office life I used to have...Everyday is exciting with the kids around...the school that I have put up with my friends is still here...growing...I hope it stays even when I am gone...

It's Ms. Irene's Turn (10.20.09)

2009-10-24T06:54:00.000-07:00

Today, it is Ms. Irene's turn to celebrate her birthday!

Ms. Irene is another teacher in our school. She has been with us for over 5 years and I am also looking forward to celebrating her birthday in the school for many years to come...Earlier, Ms. Jhoy, Ms. Nora, Ms. She and I agreed that we would be writing an anecdote for her...I found it too difficult because I have so many things I wanted to say about her - to her...

Our paths crossed years ago when she applied for a teaching position at SALC. She was very young and seemed unsure of herself...Even then I already knew that given the chance, she can really show off what she can do...

Years later, we started working together. She was a bit shy and I rarely heard her voice...but when the time came for her to step up, she did and how it changed her!...Suddenly, the quiet teacher whose voice I rarely heard started speaking up and showed the leadership that was so badly needed at the time...

So the Ms. Irene that you see now has really come a long way from that young, unsure girl of the early 2000. I am pleasantly surprised at how she has become. Apart from the confidence and her performance at work, I am so privileged to be working with a person who values loyalty, hardwork and love for teaching...I am also a witness to the kind of friendship that she is willing to share with her co-workers and it's just great to watch.

I always say that the children make me want to be a better person but it is also because of people like her that I always keep myself in check...

It is Ms. She's Birthday! (10.19.09)

2009-10-24T06:34:00.000-07:00

It is Ms. She's birthday today!

Ms. She is one of the teachers in our school. She also happens to be my niece from a cousin of mine - Kuya Eteng. We sort of grew up together. I am just a few years older than her. Their family's house was just a few steps away from ours (it actually still is.)!

After a long time of not being active in each other's lives, we sort of rediscovered each other. My discoveries about her are pleasantly surprising. I have seen how serious she is with work. I see her dedication to the job, her openness, her willingness to learn and improve. She has truly embraced this job. I also learned that she has a very soft side - a lot different from the tough front that I used to see from afar.

Having her in the school makes my task a lot easier because she's always there to lend a helping hand. I hope to be working with her for a long long time.

The Angels in my Life

2009-10-18T04:17:00.000-07:00

I am very happy today...God has sent me many angels who didn't let this day pass without me realizing that there is still reason to celebrate birthdays...

Maraming nag-iisip na kapag single ang isang tao, maraming kulang sa buhay nya pero ano pang irereklamo ko? Wala nang mas permanente pa sa mundo kung hindi ang pamilya at mga kaibigang tunay na may paggalang at pagmamahal sa kabila ng pagkakaiba ng opinyon paminsan-minsan.

Sa araw na ito, walang ginawa ang mga anghel na ito kung hindi ipadama sa akin na may halaga ako sa kanilang buhay...I don't even know how to describe it pero masarap ang ganoong pakiramdam...

I hope that they know that I love them dearly also. Lagi silang kasama sa aking dasal araw-araw.

Today, I counted my gifts I call angels at ang dami dami dami pala nila!. Thank God for these gifts.

Ang Medical Exam (08.05.2000)

2009-10-17T18:32:00.000-07:00

Pagkatapos ng ilang taon, ngayon lang uli magpapa-thorough medical exam si Tetchie. Sa Megamall naroon ang clinic na dapat niyang puntahan. Alas 7:00 daw nagbubukas kaya bago mag-alas siyete ay nasa entrance ng Megamall na siya. Uso ang bombing kaya may body and bag search bago makapasok.

Akala ni Tetchie ay mabilis siyang makakapasok nang biglang kunin ng guard ang plastik na lalagyan na nasa kanyang bag.

Tanong ng guard, "Ano 'to?"

Namutla si Tetchie, hindi niya alam kung ano ang sasabihin niya. Marami nang taong nakatingin, nakakahiya kung sasabihin niya kung ano talaga ang laman ng plastik. Niyayaya niya sa isang tabi ang guard pero parang nagmamagaling. Ang sabi "Hindi mo ako madadaan sa pakiusap o lagay lagay." Nakakaasar, lalo pang nilalakasan ang boses.

"Ayaw mo talagang sabihin kung ano ang laman nito ha?" Binuksan niya ang plastik at ipinasok niya ang daliri doon. Natigilan siya. Ano ba itong nakapa niya?

Hinalbot ni Tetchie ang lalagyan, "Sabi ko sa 'yo dito tayo sa tabi."

Ang Job Interview (08.05.2000)

2009-10-17T18:23:00.000-07:00

6:00 ng umaga, sakay si Tetchie ng dyip papuntang Industrial Park sa Canlubang. Final interview nya ngayon. Pormal ang suot. Puno ang dyip. Tahimik lang ang mga pasahero. Parang lahat nag-iisip. Merong iba, nagnanakaw ng sandali para makatulog.

"Grabe, ang miserable naman ng buhay ko. Tatlong buwan na akong walang trabaho. Isang libo na lang ang natitira sa final pay kong nakuha sa dati kong trabaho. Paano ako mabubuhay nito? Magagalit sina mommy at daddy 'pag nalaman nilang nagresign na naman ako. Kailangang matanggap na ako sa araw na ito."

Ito ang tumatakbo sa utak ni Tetchie habang nakasakay sa dyip papunta sa kanyang final interviewsa isang semiconductor firm sa Canlubang. Maganda ang pagkakaayos ng buhok, simple lang ang make-up. Wow, naka mini-skirt. Magandang maglakad. Praktis nang praktis ng mga isasagot sa tanong ng HR Manager. Pero wala pang almusal at mukhang hindi makakapagtanghalian dahil kasya lang na pamasahe ang baon sa bulsa.

Nawala siya sa konsentrasyon nang mapansin na nakahilig na sa kanyang balikat ang lalaking katabi niya. Tulog na. Siniko niya nang kaunti. Medyo umayos. Maya-maya eto na naman. Siniko niya uli hanggang sa magulantang ang lalaking antukin. Buti na lang pababa na siya, kung hindi ano pa kayang gagawin niya sa tulog na lalaki sa kanyang tabi.

Eto na kinakabahan na. Nanlalamig ang kamay, sumasakit ang tiyan. Kinakabahan lalo pa ngayong nakita ang ilan pang aplikante para sa posisyong ina-aplayan din niya. Puro mga "dressed to kill" pero kinakabahan din.

"Ang hirap maging aplikante. Biro mo wala pang alas-8:00 ng umaga andito na 'ko. Ngayon, almost 1:30 pm na, nangangatal na sa gutom, pero hindi pa rin na-iinterview. Feeling ko nalulusaw na ang make-up sa mukha ko."

Tsika nang tsika ang katabing aplikante. Sinabi na yatang lahat kay Tetchie ang laman ng kanyang resume. Boring naman. Mabuti pa kung tsinika na lang niya ang guwapong aplikante rin. Kung boring man siya at least, guwapo naman.

"Grabe, panglimang balik ko na yata sa lugar na 'to. Paano kung dito pa ako sa final interview bumagsak. Ang sakit naman!"

Tinawag na ang katabi niyang aplikante. Excited na excited na tumayo at sumunod sa Personnel Staff papunta sa interview room.

Sa Interview Room...

Unang aplikante:

Pagbukas ng pinto ay may lalaking nakaupo sa dulong parte ng mesa. Mukhang seryoso kahit nakangiti. Mukhang impressive ang aplikante. Composed na composed at sinagot lahat ang tanong ng interviewer.

Ikalawang aplikante:

Medyo nerbiyosa. Pagbukas pa lang ng pinto ay naglaglagan na ang mga gamit niya. Nangangatal ang kamay hindi lang sa gutom kung hindi pati na rin sa kaba. Nag-block-out yata. Halos hindi maibuka ang bibig. Lahat ng tanong ng nag-iinterview ipinauulit. Napikon tuloy ang interviewer. Nagtaas ng boses at nag-walk-out.

Maya-maya, sumilip ang Personnel Staff. Tinanong ang aplikante kung ano ang nangyari. Umiiyak na ang aplikante. Hindi na siya pinaghintay. Pinauwi na siya.

Ikatlong aplikante:

Si Tetchie. Nangangatal na rin siya sa gutom. Pumasok siya sa kuwarto. Wala pa doon ang interviewer. Pagkatapos ng ilang minuto, pumasok na ang mag-iinterview. Parang mainit pa rin ang ulo dahil sa na-interview kanina. Parang galit kung magtanojng sa kanya. Para bang ayaw sa kanya. Maya-maya si Tetchie na ang napikon. Siya naman ang nagtaas ng boses.

"Sir, nakikita nyo ba ang mukhang ito? Alam nyo ba kung anong oras pa ako nandito? Alas 7:30 ay nasa labas na ako. Ang aga kong gumising. Bumili pa ako ng isusuot ko para lang sa interview na ito. Ngayon, anong oras na? Mag-aalasingko na! Hindi pa ako kumakain ng tanghalian. Tapos tataas-taasan nyo lang ako ng kilay. Desperado na ako. Gusto ko na talagang makapagtrabaho. Hard-working naman ako. Isa pa, graduate ako ng UP at with honors pa. Medyo idealistic pa rin kaya eto at nag-aapply sa kompanya ninyo. Umaasa na dito na sana ako magtatagal...Ano tatanggapin nyo ba ako o hindi?"

Hindi na nakasagot ang interviewer. Tumango na lang siya.

Tuwang-tuwa si Tetchie. Sa wakas, may trabaho na rin siya.

Sumakay si Tetchie sa dyip na may ngiti pa rin sa mukha. Ilang minuto pa, may nakahilig na naman sa balikat niya. Kasakay na naman niya ang lalaking mahilig matulog!